نمایشگاه بین المللی گردشگری و هتلداری

محل دائمی نمایشگاه های بین المللی.

رمضان و گردشگری

درحالي كه برخي كشورهاي عربي درحال برنامه ريزي و طراحي بسته هاي گردشگري براي ماه مبارك رمضان هستند، اين پرسش مطرح است كه ايران به عنوان كشوري كه سال ها سنگ جذب گردشگران مسلمان را به سينه زده، آيا رمضان را به عنوان محصول گردشگري تعريف كرده يا تا كنون براي استفاده از اين ظرفيت برنامه اي داشته است؟

امسال بسياري از كشورهاي عربي به دليل كاهش دماي هوا در ماه رمضان تصميم گرفته اند از ظرفيت اين ماه براي جذب گردشگران مسلمان استفاده كنند. مصر، لبنان و تونس با طراحي بسته هاي متنوع گردشگري رمضان و برگزاري جشنواره هاي مختلف به دنبال جذب گردشگران مسلمان جهان هستند. آن ها پروازهاي فوق العاده اي به مقصد كشورهاي عربي و مسلمان نشين برقرار و تبليغاتي را با موضوع گردشگري رمضان در شبكه هاي تلويزيوني آغاز كرده اند.

امارات نيز در رمضان امسال با ايجاد جذابيت هايي خاص مانند پهن كردن سفره ي افطار در برج خليفه ي دبي ، تلاش دارد گردشگران بيش تري را در رمضان جذب كند.

اما مسؤولان گردشگري و تورگردانان ايراني تا كنون چقدر به ظرفيت ماه رمضان براي جذب گردشگر به كشور توجه كرده اند؟

مسؤولاني كه همواره درباره ي تلاش براي جذب گردشگران مسلمان و تبديل ايران به قطب گردشگري مذهبي سخن گفته اند، آيا تا به حال به استفاده از اين ظرفيت و به كار گرفتن جذابيت هاي آن انديشيده اند و آيا تورگردانان در ميان بسته هاي سفر خود جايي براي اين مناسبت دارند؟ اگرچه رمضان امسال با فصل سفر گردشگران خارجي به ايران هماهنگ نيست، اما سال هاي پيش هم كه اين ماه در فصل ورود گردشگران بود، برنامه اي براي استفاده از اين ظرفيت وجود نداشت و گردشگران فقط براي ديدن ايران مي آمدند و از گردشگري رمضان در ايران خبري نبود و كسي هم به استفاده از اين ظرفيت براي جذب گردشگران مسلمان فكر نمي كرد.

تنپوش ميزبان پسند

برای شناخت حکم پوشش زنان غیر مسلمان و یا وادار کردن آنان به [رعایت] پوشش اسلامی، هنگام حضور در جوامع اسلامی، باید به دو نکته اساسی زیر توجه داشته باشیم:

الف) با مطالعه قرار دادهایی که پیامبر اسلام(ص) با اهل ذمه داشته است، به این نتیجه می رسیم که آنان می توانند بر اساس فرهنگ خودشان رفتار کنند و هیچ الزامی نسبت به پوشش اسلامی ندارند؛ زیرا با این که در این قراردادها، اهداف و مواد آن به گونه ای روشن تنظیم شده است، در عین حال، هیچ سخنی از پوشش زنان آن ها به میان نیامده است.

افزون بر این، در قراردادهای ذمه، فقهای شیعه، دو گونه شرط را یادآوری کرده اند:

یک ـ شرایطی که باید در متن قرارداد قید گردد، از قبیل: جزیه، احترام به قانون های اسلام، پذیرش احکام جزایی و قضایی اسلام و...؛

دو ـ شرایطی که با توافق مسلمانان و اهل ذمه بهتر است در قرارداد گنجانده شود، از قبیل: خودداری از پیشنهاد ازدواج با زنان مسلمان، خودداری از تلاش های تبلیغی و... .

در هر دو بخش، اشاره ای به الزام زنان اهل ذمه به حجاب نیامده است. با این که اگر از مواد اساسی بود و یا دست کم از مواردی بود که بهتر بود در قرار داد گنجانده شود، باید جزو آن شرایط آورده می شد.

ب) در شماری از روایات از پیامبر و امامان معصوم(ع) سؤال شده که نگاه کردن به سر و صورت و موهای اهل ذمه چه حکمی دارد؟ از باب نمونه، در حدیثی از امام علی(ع) آمده است: «لا بأس بالنظر الی رؤوس النساء من اهل الذمة؛ نگاه به سرهای زنان اهل ذمه جایز است». در روایت دیگری امام صادق(ع) از پیامبر اسلام نقل کرده که فرمود: «لاحرمةٌ لنساء اهل الذمة ان ینظر الی شعورهن و ایدیهن؛ حرام نیست که به موها و دست های زنان اهل ذمه نگاه شود».

از این روایات به دست می آید که زنان اهل ذمه، فرهنگ پیش از اسلام را حفظ کرده بودند و به پوشش اسلامی پای بند نبودند و الزامی هم برای آنان از سوی پیامبر(ص) و یا امامان معصوم(ع) همانند زنان مسلمان وجود نداشته است. پرسش مسلمانان نیز برای این بوده که تکلیف خودشان را در برخورد با آنان بفهمند.

از این دو نکته به این نتیجه می رسیم که زنان اهل ذمه ملزم به حجاب و پوشش اسلامی نبوده اند. وقتی که زنان اهل ذمه ملزم نباشند، به طریق اولی، زنان دیگر کافران ملزم به پوشش اسلامی نیستند».

استاد مطهری نیز در کتاب مسئله حجاب، پس از استناد به این دو روایت درباره زنان اهل ذمه، چنین نتیجه گیری می کند: «در این مسئله که نظر به زنان اهل کتاب جایز است، فقها و مجتهدین متفق می باشند. الا این که جمعی از فقها، قیدی را اضافه کرده اند و آن این است که باید به مقداری که در زمان پیغمبر اکرم(ص) بین خود اهل ذمه متداول بوده است، اکتفا کرد؛ یعنی باید دید چه مقدار را در آن زمان ها نمی پوشانیده اند، نگاه کردن به همان مقدار جایز است. (آن هم بدون تلذّذ و ریبه) و اما این اندازه که در این زمان ها برهنه شده اند، نگاه به آن جایز نیست. ولی عقیده دیگران این است: هر اندازه از بدن آن ها که معمولاً خودشان در ملأعام نمی پوشند، نظر به آن مانعی ندارد، هر چند در زمان پیغمبر اکرم(ص) کمتر از آن را باز می گذاشتند».

آشکار است وقتی وادار کردن زنان اهل ذمه به پوشش در حالی که ساکن سرزمین اسلامی هستند، ضروری و واجب نباشد، به طریق اولی، در مورد پوشش زنان جهان گرد، الزام و اجباری در کار نیست.

با اين حال از نظر حقوقی، رعایت قوانین داخلی کشور میزبان توسط جهان گردان به همان اندازه ضروری است که رعایت طبیعی ترین و انسانی ترین حقوق جهان گردان از سوی میزبان.

بنابراین، از آن جا که رعایت حجاب و پوشش مناسب، فعلا بخشی از قانون کشور ایران است، احترام به آن برای بانوان جهان گرد نیز لازم است. در مقابل، کشور میزبان نیز وظیفه دارد حقوق غیر مسلمان را محترم بشمارد و از جمله اینکه: «غیرمسلمانانی که به کشور اسلامی می آیند، از آزادی در انجام وظایف مذهبی و نیز برگزاری مراسم ملی و دینی برخوردارند.

در سوگندنامه جهان گردان نیز به عنوان یکی از تعهدات آنان آمده است که: «حرمت همه فرهنگ ها و آداب و رسوم مردمانی را که با آن ها روبه رو می شوم، نگه دارم.»

   آن چه را به عنوان نتیجه  می توان یاد کرد، چنین است:

1.  می توان گفت که در فقه اسلامی، ضرورتی در داشتن پوشش ویژه ای برای بانوان جهان گردان غیرمسلمان نیست.

2.  تا زمان نگارش این پژوهش، بر اساس قوانین مدنی، بانوانی که از خارج وارد کشور می شوند، از نظر پوشش در مجامع عمومی باید حداقل عرف جامعه را رعایت کنند.

به این ترتیب، حضور زنان جهان گرد، نه تنها تهدیدی برای جوانان و بانوان جامعه اسلامی نیست، بلکه باتوجه به آن چه گفته آمد، حتی می تواند فرصت مناسبی را نیز برای انتقال ارزش های فرهنگی فراهم آورد و امید که چنین باشد.

سکوی سقوط آزاد مخصوص بانوان

بانجی جامپینگ ورزشی است که بین زنان طرفداران زیاد دارد، زنانی که بیشتر دوست دارند خطر را احساس کنند و ثابت کنند که بر خلاف آن چیزی که به نظر می‌رسد، شاید از مردان شجاع‌ترند.

 

زنان ایران وقتی پای سکوی پرتاب می‌روند به سادگی تصمیم می‌گیرند که از ارتفاع بالا روند و با پریدن از بلندی 40 متری برای دقایقی در آسمان و زمین معلق بمانند آنها وقتی پایشان به زمین می‌رسد از تجربه جدید خود احساس رضایت می‌کنند و بیشتر آنها به دنبال تجربه‌های سخت‌تر از سقوط با کش از ارتفاعی بلند هستند.

 

سکوی پرش بوستان «ولایت» تنها مکانی است که بانوان پایتخت می توانند از آن بپرند.

 

 

بهترين شهرهاي جهان در سال 2012

در گزارشی که به نام "وضعیت شهرهای جهان ۲۰۱۲-۲۰۱۳ " توسط برنامه‌ی سکونتگاه‌های انسانی سازمان ملل منتشر شده شهرهای جهان بر اساس میزان رفاه رتبه بندی شده‌اند. 

 شاخص‌های رفاه در این گزارش را بهره‌وری، گسترش زیرساخت‌ها، کیفیت زندگی، برابری اجتماعی و پایداری زیست محیطی ‌تشکیل می‌دهند. بر این اساس وین، که در اتریش کشوری که با بحران مالی اروپایی دست‌وپنجه نرم می‌کند قرار دارد، در جایگاه نخست رده‌بندی سازمان ملل‌ قرار گرفت.

 

این گزارش بیکاری، کمبود غذا، فشار بر نهادهای مالی و بی‌ثباتی سیاسی را معضلات مهم رو در روی اقتصاد جهان دانسته و پیشنهاد کرده تا مرفه‌ترین شهرهای جهان نقش قوی‌تری را در جهت بحران اقتصادی برعهده گیرد.

 

در این گزارش آمده: "شهرها چاره‌ی بحران جهانی هستند. بسترهایی که شهرها پدید می‌آورند می‌توانند به صورت عملی و مناسب در کاهش بحران‌های جهانی و منطقه‌ای موثر واقع شوند." 

 بر اساس این گزارش با وجود مشکلات اقتصادی،‌ سیاسی و زیست‌محیطی در جهان همچنان شهرهایی چون وین در اتریش، پاریس در فرانسه، زوریخ در سوییس و استکهلم در سوئد در همه‌ی جوانب رفاه پیشگام هستند.

 

نیویورک به عنوان تنها شهر آمریکایی در میان ۶۹ شهر حاضر در این لیست نتواست نمره‌ای بهتر از ۰/۸۲۵ کسب کند و در میان ده شهر برتر حضور ندارد. شهرهای با نمره‌ی ۰/۹۰۰ و بالاتر شهرهایی با "شاخصه‌های رفاه بسیار استوار" محسوب می‌شوند در حالی که شهرهای با نمره‌ی از ۰/۵۰۰ تا ۰/۵۹۹ شهرهای با "شاخصه‌های رفاه ضیعف" به حساب می‌آیند. هر چند نیویورک در زمینه‌های بهره‌وری، کیفیت زندگی، زیرساخت‌ها و محیط زیست نمره‌های بالایی کسب کرده بود، اما شاخص برابری در آن بسیار پایین و ۰/۵۰۲ است. این شاخص در اتریش ۰/۸۸۳ می‌باشد.

 

فهرست ۱۰ شرح برتر بر اساس گزارش سازمان ملل به شرح زیر می‌باشد:

۱. وین (اتریش)

۲. اسلو (نروژ)

۳. هلسینکی (فنلاند)

۴.کپنهاگ (دانمارک)

۵.دوبلین (ایرلند)

۶. توکیو (ژاپن)

۷. لندن (انگلیس)

۸. ملبورن (استرالیا)

۹. استکهلم (سوئد)

۱۰. پاریس (فرانسه)

خطرناك ترين شهرها براي زندگي

نشریه فوربس نام پر خطر ترین شهرهای جهان برای زندگی را منتشر کرد؛ پرخطرترين شهرها براساس آخرين گزارش جهاني درباره امنيت فردي، كيفيت زندگي و نرخ قتل و خونریزی طبقه بندی شده است.

بر اساس این گزارش امریکای لاتین مرکز مبادله با قاچاقچیان مواد مخدر همچنان بیشترین شهرهای پرخطر جهان را در خود دارد؛ "سن پدرو سولا" در کلمبیا، "سیوداد سوارز" در مکزیک و "ماچئو" در برزیل سه شهر خطرناک جهان در صدر این فهرست هستند.

جالب اینکه در میان 10 شهر نخست این فهرست 5 شهر از مکزیک به چشم می خورد. همچنین کاراکاس پایتخت ونزوئلا که تا پیش از این به عنوان خطرناکترین شهر جهان شناخته می شد در این فهرست در مکان ششم قرار دارد. در این فهرست نیوئورلئان امریکا نیز مکان بیست و یکم را دارد.

 

با این وجود آمارها از بالابودن میزان قتل و جنایت در ونزوئلا به نسبت مکزیک و کلمبیا حکایت دارد. "دیده‌بان خشونت در ونزوئلا" سال گذشته اعلام کرد در این کشور ۱۹۳۳۶ نفر در طول یکسال به قتل رسیده‌اند. یعنی به طور متوسط ۵۳ نفر در روز.

 

این گروه که با بررسی نتایج تحقیق چند دانشگاه ونزوئلا به این نتیجه رسیده است، می‌گوید که از هر 100 هزار نفر 67 نفر در این کشور به قتل رسیده‌اند. در کلمبیا، کشور همسایه از هر 100 هزار نفر، 32 نفر به قتل رسیده‌اند و برای تعداد مشابه در مکزیک، 14 نفر کشته شده‌اند.

 

جهانگردان

عیسی و عبداله امیدوار، دو برادر پژوهشگر پرشور ایرانی در سال ۱۳۳۳ با همتی پولادین عـزم کردند تا جهان را با تمامی پیچیدگیهایش بکاوند. در آن دوران که امکانات سفر قابل مقایسه با جهان امروز نبود آنها سفر خود را به وسیله دو موتورسیکلت از تهران به سوی مشهد و سپس مشرق زمین آغاز کردند. 
عیسی و عبداله امیدوار، دو برادر پژوهشگر پرشور ایرانی در سال ۱۳۳۳ با همتی پولادین عـزم کردند تا جهان را با تمامی پیچیدگیهایش بکاوند. در آن دوران که امکانات سفر قابل مقایسه با جهان امروز نبود آنها سفر خود را به وسیله دو موتورسیکلت از تهران به سوی مشهد و سپس مشرق زمین آغاز کردند. 

در این ماجراجویی منـحصر به فرد در تاریخ ایران بـرادران امـیـدوار از صحراهای سـوزان آفـریقا تاجنـگلهای انبوه آمازون، در سال ۱۳۳۷ به قطب شمال و زندگی با افراد اسکیمو در دشوارترین شرایط جوی، در سال ۱۳۴۵ در سفر پر حـادثه دیگری، اولین افراد آسیایی بودند که به اتـفاق گروه علمی کشور شـیلی سفر به ششمین قاره سرسخت جهان، قطب جنوب راتجربه کردند.
 
همچنین قاره استرالیا و سراسر خشکیهای سیاره ما را در نوردیدند و زندگی با ابتدایی ترین انسانهای خـطرناک مختلف جهان را در سخت ترین شرایط اقلیمی به تحقیق و مطالعه پرداختند. 

نخـستین سفر این دو بـرادر ۷ سال به طول انجامید و در سال ۱۳۴٠ به مـیهن بازگشتند. اما بیش از سـه ماه نگذشت که بار دیگر جذابیتهای پر راز و رمز سیاره و شوق آشنایی دوباره با آداب و رسوم ، تفاوت ها و شباهت های فرهنگی اقوام و ملل گوناگون آنان را به سفر بزرگ دیگری رهنمون ساخت. 

در این مرحله دوم به وسیله اتومبیل سیتروئن ۲ سیلندر از طریق کویت و عربستان سعودی رهسپار قاره آفریقا شدند و بار دیگر به مدت ۳ سال به جستجو و اکتشاف پرداختند. 

حاصل این سفرهای پر مخاطره عکسها، فیلمهای مستند، اشیاء و لوازم مربوط به زندگی قبایل و اقوام گوناگون در این مـوزه بازتاب دهـنده غنا، پیـچیدگی و گـونه گونی فرهـنگهای بشری است که بر عـظـمت و گسـتردگی کار بـرادران امیدوار نیز گواهی می دهد.

در اینجا نگاهی می اندازیم به برخی از عکس های گرفته شده توسط این دو ماجرا جو در سفر به دور دنیا؛ عکس ها از سایت برادران امیدوار انتخاب شده است.
در این ماجراجویی منـحصر به فرد در تاریخ ایران بـرادران امـیـدوار از صحراهای سـوزان آفـریقا تاجنـگلهای انبوه آمازون، در سال ۱۳۳۷ به قطب شمال و زندگی با افراد اسکیمو در دشوارترین شرایط جوی، در سال ۱۳۴۵ در سفر پر حـادثه دیگری، اولین افراد آسیایی بودند که به اتـفاق گروه علمی کشور شـیلی سفر به ششمین قاره سرسخت جهان، قطب جنوب راتجربه کردند.
 
همچنین قاره استرالیا و سراسر خشکیهای سیاره ما را در نوردیدند و زندگی با ابتدایی ترین انسانهای خـطرناک مختلف جهان را در سخت ترین شرایط اقلیمی به تحقیق و مطالعه پرداختند. 

نخـستین سفر این دو بـرادر ۷ سال به طول انجامید و در سال ۱۳۴٠ به مـیهن بازگشتند. اما بیش از سـه ماه نگذشت که بار دیگر جذابیتهای پر راز و رمز سیاره و شوق آشنایی دوباره با آداب و رسوم ، تفاوت ها و شباهت های فرهنگی اقوام و ملل گوناگون آنان را به سفر بزرگ دیگری رهنمون ساخت. 

در این مرحله دوم به وسیله اتومبیل سیتروئن ۲ سیلندر از طریق کویت و عربستان سعودی رهسپار قاره آفریقا شدند و بار دیگر به مدت ۳ سال به جستجو و اکتشاف پرداختند. 

حاصل این سفرهای پر مخاطره عکسها، فیلمهای مستند، اشیاء و لوازم مربوط به زندگی قبایل و اقوام گوناگون در این مـوزه بازتاب دهـنده غنا، پیـچیدگی و گـونه گونی فرهـنگهای بشری است که بر عـظـمت و گسـتردگی کار بـرادران امیدوار نیز گواهی می دهد.

در اینجا نگاهی می اندازیم به برخی از عکس های گرفته شده توسط این دو ماجرا جو در سفر به دور دنیا؛ عکس ها از سایت برادران امیدوار انتخاب شده است.

 

 

از فرارو

خوراك ايتاليا!

در كشور ايتاليا اكثر مردم معتقد اند غذا چيزي است كه آنها را از ساير گروه هاي قومي در آمريكا و بسياري از مناطق جغرافيايي متفاوت ميسازد.بسياري بر اين باور اند سبك . نوع غذا ماهيت غذايي و نحوه ي سرو غذا در كشور ايتاليا يادآور نماد كامل ويژگي هاي يك ايتاليايي است.بر اساس تحقيقات انجام شده در آمريكا وقتي مردم به ايتاليايي ها فكر مي كنند در حقيقت به غذاهاي آن ها كه شامل پيتزا.پاستا. موزارلا. پنير و بسياري از غذا هاي معروف در دنيا كه ايتاليايي هستند فكر مي كنند.غذاي ايتاليايي در دنيا بسيار شهرت دارد.به عنوان مثال يكي از پيتزا هاي ايتاليايي به نام نئوپليتن كه فقط شامل گوجه فرنگي و برش هايي از سير و حتي بدون پنير است در بسياري از كشور ها  از محبوبيت ويژه اي برخوردار است.داستان هايي از اين غذا در ايتاليا مرسوم است كه مردم روم باستان زماني مجبور به حذف سير از وعده هاي غذايي خود شدند چون يكي از پادشاهان آن زمان اعلام كرده بود اگر افرادي كه به قصر پادشاه وارد مي شوند دهانشان بوي سير دهد به شدت تنبيه خواهند شد و اين مسئله در آن زمان براي بيشتر ايتاليايي ها بسيار مشكل بود. زيرا كه در آن دوره  براي مردم كه به خواص دارويي سير پي برده بودند.سير از اهميت ويژه اي برخوردار بود و بسيار به مردم توصيه مي شد.

از آنجا كه ايتاليايي ها وقت زيادي را براي خوردن غذا صرف مي كنند.صرف يك وعده غذا در ايتاليا مخصوصا در خانه بسيار مفصل است.صرف غذا معمولا دو تا سه ساعت طول ميكشد.ايتاليايي ها عاشق غذاي تند و تيز هستند.آنها از سس گوجه ي غليظ همراه با انواع قارچ ها.روغن زيتون.ادويه جات.سير و انواع مغز ها در اسپاگتي هايشان استفاده مي كنند.

از نظر ايتاليايي ها. امريكايي ها مردمي ريزه خوار هستند كه در سرتاسر روز در حال خوردن تنقلات مي باشند . به ندرت براي خوردن يك وعده ي غذايي كامل وقت صرف مي كنند.در حالي كه 75 در صد ايتاليايي ها حداقل يك بار در روز براي خوردن يك وعده ي غذايي كامل  وقت مي گذارند.

مقاصد برتر گردشگری در سال 2010

31 مقصد مورد نظر براي مسافرت در سال 2010 اعلام شد كه در آن ميان كشور سريلانكا در رده ي نخست قرار دارد.

(31 مكان براي مسافرت در سال 2010)عنوان يكي از مقالات بخش مسافرت مجله ي نيويورك تايمز طي دهه ي اول ماه ژانويه است كه در آن سريلانكا بالاتر از مقصد هاي مشهور گردشگري همچون تايلند.هند و كاستاريكا . مناسب ترين منطقه ي گردشگري سال جديد معرفي شده است.

پس از سريلانكا.منطقه ي پاتاگونيا .در دره ي آرژانتين رده ي دوم را به خود اختصاص داده و شهر هاي سئول در كره ي جنوبي.ميسور در هند.كپنهاگن در دانمارك.كوه كود در تايلند .دمشق در سوريه و چشمه در تركيه رتبه هاي سوم تا هشتم را در بر گرفته اند.

در اين ميان البته منطقه ي گردشگري قطب جنوب يا آنتاركتيكا.رده ي نهم را به خود اختصاص داده  است.اما بر اساس اين گذارش اين منطقه آخرين سال هاي جذب حجم عظيمي از گردشگر را تجربه خواهد كرد.كارشناسان علت آن را نه به دليل ذوب شدن يخ ها بلكه به دليل محدوديت هاي انجام شده در ورود گردشگر اعلام كرده اند.

مناطق بعدي معرفي شده در اين فهرست را شهر لايپزيك در آلمان.لس آنجلس در آمريكا.شانگهاي در چين.بمبئي در هند.جزيره ي مينوركا در اشپانيا .كاستاريكا.مراكش.لاس وگاس در آمريكا.باهيا در برزيل.استانبول در تركيه.شن ژن در چين.مقدونيه.آفريقاي جنوبي.بر كنريج در هلند.مونته نگرو.جزيره ي ونكوور.كلمبيا.كيتزبوهل در اتريش. نروژ. گارگانو در ايتاليا. كوالالامپور در مالزي و نپال تشكيل داده اند.